Zaburzenia miofunkcjonalne

Zaburzenia miofunkcjonalne to  niekorzystne stany napięcia mięśniowego w obszarze jamy ustnej, które prowadzą do tego, że język i wargi nie potrafią utrzymać prawidłowej pozycji spoczynkowej.
A co to pozycja spoczynkowa?
Gdy się nie połyka i nie mówi, to język jest w tym miejscu, w którym rozpoczyna się prawidłowe połykanie: brzegi języka leżą przy dziąsłach, a jego przednia część przykleja się płasko do podniebienia. Ułożenie języka w tym miejscu, umożliwia za każdym razem bez wysiłku prawidłowe połykanie śliny, papki i napojów.

Bardzo często widzimy dzieci z lekko lub szeroko otwartymi ustami co wpływa negatywnie na pozycję spoczynkową języka, postawę ciała i połykanie. Stale otwarte usta maja także wpływ na całą mimikę. Mogą się pojawić następujące problemy:

• zaburzenie koordynacji oko-ręka,
• problemy z koncentracją, motywacją i wytrwałością,
• problemy z koordynacją ruchową,
• problemy z postawą ciała.

Można skorygować, a nawet usunąć opisane cechy zaburzeń podejmując się terapii miofunkcjonalnej. Podczas terapii zostanie podjęta próba wyeliminowania starych nawyków, jak np. trzymanie języka pomiędzy zębami albo przysłuchiwania się z otwartymi ustami. Osoby z Bielska-Białej zapraszam do kontaktu :)

A dla tych, którzy chcą dowiedzieć się czegoś więcej na temat terapii miofunkcjonalnej zapraszam na stronę: http://miofunkcjonalna.pl/

Wczesna nauka czytania

Metoda symultaniczno-sekwencyjna (metoda sylabowa, metoda krakowska) to skuteczna metoda nauki czytania opracowana przez doświadczonego logopedę prof. Jagodę Cieszyńską. Metoda ta stosowana jest z powodzeniem od wielu lat, a jej podstawy oparte są na wynikach licznych współczesnych badań neuropsychologicznych oraz na wieloletnich doświadczeniach terapeutycznych i logopedycznych. Metoda daje doskonałe efekty, gdyż wykorzystuje naturalną skłonność każdego człowieka do mówienia sylabami.

Zapraszam do zajrzenia na stronę:
http://sylaba.info/metoda-cieszynskiej/zalozenia.html

Kiedy do logopedy?

Jeśli Twoje dziecko mówi niepoprawnie to nie jest to tylko problem z mówieniem, ale i uczeniem się.

Jeśli dziecko nieprawidłowo mówi, czyli:
• zamienia głoski;
• opuszcza głoski na początku i końcu wyrazu;
• zmienia znaczenia wyrazu;
• mowa jest cicha, niewyraźna;
• występują wady narządów artykulacyjnych (zbyt krótkie wędzidełko, za duży język, wady zgryzu, nieprawidłowe uzębienie, rozszczepy podniebienia)
  to możliwie szybko zgłoś się do logopedy!!!
   
  Jeśli bez względu na wiek masz problemy:
• z jąkaniem;
• z zaburzeniami mowy powstałymi w wyniku uszkodzeń neurologicznych;
• wadami wymowy;
• wadami zgryzu

WIĘKSZOŚĆ ZABURZEŃ MOWY MOŻNA ZLIKWIDOWAĆ, BĄDŹ ZŁAGODZIĆ, JEŻELI W CZASIE TERAPII BĘDZIESZ WSPÓŁPRACOWAĆ Z LOGOPEDĄ!

Język polski na obczyźnie

Dzieci Polaków na obczyźnie wybierają język kraju przyjmującego jako funkcjonalnie pierwszy czasem jeszcze przed rozpoczęciem edukacji przedszkolnej. Zdaniem W. Miodunki w środowiskach polonijnych należy uczyć naszego języka jako drugiego, co oznacza przyswajanie w warunkach naturalnych (w domu, podczas wyjazdu do rodziny) i nauczanie (kierowane przez rodzica lub nauczyciela). Język polski na obczyźnie powinien  kształtować się podczas rozmowy, dialogu. Nie wystarczy mówić do dzieci, trzeba z nimi rozmawiać.
Dziecko może nie chcieć komunikować się z rodzicami w języku polskim. Powody tego mogą być złożone. Do najczęstszych należą:

• brak konsekwencji w stosowaniu strategii
• konieczność szybkiego opanowania języka rówieśników
• niechęć do powtarzania wymuszonego
• przedłużony proces kształtowania się dominacji stronnej, powodujący zaburzenia słuchu fonemowego, brak włączenia lewej półkuli jako dominującej w przetwarzaniu mowy
• przewaga stymulacji prawopółkulowych (telewizja, komputer, zabawki dźwiękowe)
• zbyt krótki czas słuchania wypowiedzi w języku polskim kierowanych wprost do dziecka
• zagrożenie dysleksją
• wady wymowy.

Bilingwizm

Bilingwizm jest zjawiskiem niezwykle powszechnym. Występuje w różnych grupach środowiskowych. Wszystko to za sprawa globalizacji, modernizacji oraz różnych form migracji. Odmienne wspólnoty językowe wchodzą ze sobą w interakcje językowo-kulturowe w wyniku upowszechniania się Internetu oraz nowoczesnych środków komunikacyjnych.
Znaczna część wspólnot komunikacyjnych na świecie używa więcej niż jednego języka, co oznacza, że są one przynajmniej dwujęzyczne.

Dwujęzyczność zakłada istnienie dwóch różnych systemów językowych:

• języka podstawowego/powszechnego, czyli pierwszego poznanego języka
• języka drugiego/inny, czyli języka nabytego w drugiej kolejności

Mowę osób bilingwalnych, które na co dzień używają dwóch systemów językowych cechują:

• inferencje językowe
• zapożyczenia
• zjawisko przełączania kodu.

Współcześnie w neurolingwistyce dominuje hipoteza, że różne języki są częściowo zlokalizowane we wspólnych obszarach mózgu, a częściowo w odrębnych. Różnice te są uzależnione od indywidualnych doświadczeń językowych jednostki. Czynniki takie, jak: wiek, sposób nabycia języka, stopień biegłości i środowisko językowe są odpowiedzialne za biologiczne różnice lokalizacji języków w bilingwalnym mózgu.

Trudności polskich dzieci za granicą w przyswojeniu języka etnicznego są wynikiem nie tylko dwujęzyczności, ale także zakłócenia kształtowania się dominacji stronnej, alalii, alalii z komponentem spektrum autyzmu, czy afazji dziecięcej.
Dzieci dwujęzyczne mogą przejawiać problemy w opanowaniu dwóch systemów językowych. Objawy te są następujące:

• trudności z opanowaniem artykulacji niektórych głosek
• rozumienie przekazów słownych z kontekstu
• używanie głównie pojedynczych wyrazów i równoważników zdań
• mały zasób słownictwa
• trudności z odpowiadaniem na pytania poza kontekstem
• niechętne słuchanie czytanych tekstów
• trudności z opowiadaniem o minionych wydarzeniach
• brak lub mała liczba samodzielnie formułowanych pytań
• kłopoty ze zrozumieniem i respektowaniem reguł społecznych
• zabawy głównie manipulacyjne na poziomie niższym niż te obserwowane u rówieśników.

Cytuje za J. Cieszyńską.

Dysleksja

Definicja J. Cieszyńskiej:
Dysleksja - to trudności w linearnym opracowaniu informacji: symbolicznych, czasowych, motorycznych, manualnych i językowych.

Błędy paradygmatyczne w dysleksji:

• mylenie liter podobnych
• pomijanie znaków diakrytycznych
• domyślanie się treści z kontekstu lub na podstawie podobieństwa formy
• brak rozumienia przeczytanego tekstu

Trudności w liniowym uporządkowaniu:

• metatezy cech artykulacyjnych głosek
• dodawanie liter
• opuszczanie liter
• metatezy liter, sylab, wyrazów
• pomijanie interpunkcji
• kłopoty z odczytywaniem wyrazów jednosylabowych

Dysleksja jest jednym z wielu rodzajów trudności w uczeniu się. Jest specyficznym zaburzeniem o podłożu językowym, uwarunkowanym konstytucjonalnie. Charakteryzuje się trudnościami w dekodowaniu pojedynczych słów, co najczęściej odzwierciedla niewystarczające zdolności przetwarzania fonologicznego. Trudności w dekodowaniu słów są zazwyczaj niewspółmierne do wieku życia oraz innych zdolności poznawczych i umiejętności szkolnych. Trudności te nie są wynikiem ogólnego zaburzenia rozwoju, ani zaburzeń sensorycznych. Dysleksja manifestuje się różnorodnymi trudnościami w odniesieniu do różnych form komunikacji językowej, często oprócz trudności w czytaniu, dodatkowo pojawiają się poważne trudności w opanowaniu czynności pisania i poprawnej pisowni.

OSOBA, KTÓRA JEST DYSLEKTYKIEM, JEST NIM CAŁE ŻYCIE!!!

Ryzyko dysleksji według M. Bogdanowicz:
Wobec młodszych dzieci wskazujących wybiórcze zaburzenia w rozwoju psychoruchowym, które mogą warunkować wystąpienie specyficznych trudności w czytaniu i pisani, a także w odniesieniu do uczniów, którzy napotykają na pierwsze nasilone trudności w nauce, pomimo inteligencji w normie, dobrze funkcjonujących narządów zmysłu, właściwej opieki wychowawczej i dydaktycznej w domu oraz w szkole.

Grupa dzieci objętych ryzkiem:

• dziecko pochodzące z nieprawidłowej ciąży i porodu,
• dziecko pochodzące z rodziny, w której występowały zaburzenia czytania i pisania,
• dziecko, którego rozwój w okresie wczesnego dzieciństwa i wieku przedszkolnego jest dysharmonijny,
• dziecko, które wykazuje parcjalne opóźnienie rozwoju funkcji uczestniczących w czytaniu i pisaniu.

Kilka definicji

Deformacja - zniekształcenie głosek
Substytucja - zastępowanie głosek
Elizja - opuszczanie głosek
Epenteza - wtrącanie głoski
Metateza - przestawianie głoski
Frenotomia - zabieg podcięcia wędzidełka języka
Holofrazy - jednowyrazowe zdania
Makroglosja - zbyt duży, gruby język

Typologia zaburzeń mowy

Według J. Cieszyńskiej zaburzenia mowy dzielimy na:

1. Niezakończony rozwój mowy - niezakończony proces nabywania systemu fonetyczno-fonologicznego stwierdzamy wówczas, gdy w wymowie dziecka do 5 roku życia notujemy substytucje głoskowe wykraczające poza inwentarz głosek polskich.

2. Opóźniony rozwój mowy - jest gdy dziecko w wieku 6 lat nie ma wykształconego w pełni systemu fonetyczno-fonologicznego. Dziecko powinno mówić wszystkie głoski, gdy rozpoczyna naukę czytania i pisania.

3. Wada wymowy - gdy występuje deformacja głoski, bez uszkodzeń organicznych.

4. Odmienne realizacje spowodowane uszkodzeniami organicznymi i/lub chorobami psychicznymi - gdy dzieci mają problem z opanowaniem systemu fonetyczno-fonologicznego z powodu uszkodzeń organicznych lub innych czynników fizycznych:

• dzieci z zaburzeniem słuchu,
• porażeniem narządów artykulacyjnych,
• rozszczepem podniebienia, polipami w jamie nosowej,
• nieprawidłowym zgryzem,
• i innymi uszkodzeniami organicznymi.

Opóźniony rozwój mowy

Kiedy określony etap rozwoju mowy dziecka nie pojawił się w czasie uznanym powszechnie za właściwy to mamy do czynienia z opóźnionym rozwojem mowy.

Przyczyny opóźniające rozwój mowy:

• zmiany anatomiczne aparatu artykulacyjnego: nieprawidłowa budowa języka, podniebienia, zniekształcenie zgryzu,
• nieprawidłowe funkcjonowanie narządów mowy: niska sprawność warg, brak pionizacji języka,
• nieprawidłowa budowa i funkcjonowanie narządu słuchu,
• niesprzyjające warunki do uczenia się mowy związane z czynnikiem społecznym (uwarunkowania środowiskowe)
• uszkodzenia ośrodków i dróg nerwowych unerwiających narządy mowne,
• przyczyny psychiczne np. brak zainteresowania mową innych lub własne wypowiedzi dziecka odbierane są przez nie jako trudne, męczące,
• opóźniony rozwój psychomotoryczny i emocjonalny dziecka.

Alalia

- niemota, niedorozwój mowy, opóźnienie rozwoju mowy

 Alalia

• według Ireny Styczek: zaburzenie rozwoju mowy wynikające z uszkodzenia struktur mózgowych, które nastąpiło przed rozwojem mowy dziecka,
• według Jagody Cieszyńskiej: zaburzenie rozwoju mowy spowodowane brakiem dominacji lewej półkuli mózgu dla przekazywania języka

Pierwsze objawy alalii:

• brak pierwszych słów do 18 m-ca życia,
• brak łączenia dwóch wyrazów do drugiego roku życia,
• brak zdań do 30 m-ca życia,
• nieprawidłowa artykulacja wielu głosek,
• trudności w zapamiętywaniu i przypominaniu nazw,
• mały zasób słownictwa,
• trudności ze zrozumieniem pytań i poleceń.

Ucho

Dzielimy na:

 A) ucho zewnętrzne:

• małżowina uszna
• przewód słuchowy
• błona bębenkowa

B) ucho środkowe:

• jama bębenkowa z 3 kosteczkami: młoteczek, kowadełko, strzemiączka
• trąbka słuchowa
• jama sutkowa

C) ucho wewnętrzne:

• błędnik kostny: ślimak, przedsionek 3 kanały półkoliste
• błędnik błoniasty: przewód ślimakowy, woreczek, łagiewka, przewody półkolis

Ucho zewnętrzne i środkowe przewodzi dźwięk, a ucho wewnętrzne odbiera dźwięk.

Droga fali akustycznej:

1. małżowina uszna
2. przewód słuchowy zewnętrzny
3. błona bębenkowa
4. kosteczki słuchowe
5. okienko ślimaka zamknięte błoną wtórną
6. przychłonka
7. ściany przewodu ślimaka
8. śródchłonka
9. błona podstawna
10. komórki słuchowe narządu Cortiego.